Geometria Dyskursywna (ang. Discursive Geometry) jest nurtem we współczesnej sztuce geometrycznej, którego cechą jest umiejętność wchodzenia w inne dyskursy niż tylko własny.

Twórcą Geometrii Dyskursywnej jest Wiesław Łuczaj, artysta który w 2011 roku zainicjował nową ścieżkę rozwoju sztuki konkretnej w stronę silnego zaakcentowania warstwy dyskursywnej dzieł, zerwania z postulatem poszukiwania zasad uniwersalnych, i postawienia na sztukę z wyraźnymi referencjami do codziennej rzeczywistości. Genezy nurtu należy upatrywać w twórczości Łuczaja, a zwłaszcza w realizowanej od 1999 roku koncepcji sztuki statystycznej i wprowadzonego przez niego w 2007 r. pojęcia rzeczywistości statystycznej, jak i w twórczości Rity Ernst (Szwajcaria), Josefa Linschingera (Austria), Gerharda Hottera (Niemcy) i Jean-François Dubreuila (Francja).

Nazwa Geometria Dyskursywna nawiązuje do diagnozy praktyk artystycznych w obszarze abstrakcji geometrycznej dokonanej przez prof. Grzegorza Sztabińskiego, który w 2011 roku wskazał na konieczność uzupełnienia głównych obszarów sztuki wyrażanej językiem geometrii: sztukę konkretnę i sztukę jako filozofię, o geometrię w dyskursie. Sztabiński odnosił pojęcie geometrii w dyskursie nie tylko do sztuki generalnie ale także do dyskursów w naukach humanistycznych, głównie w filozofii. W 2015 roku twórczość nurtu Geometrii Dyskursywnej określił jako tendencje interdyskursywne, na pograniczu wielu dyskursów.

W latach 2011-2015 Łuczaj zorganizował kilka międzynarodowych wystaw, zestawiając lub przeciwstawiając sztuce konkretnej Geometrię Dyskursywną: CONCRETE / SYSTEM, Galeria XS, Kielce (11.02-03.03.2011), Muzeum Warmii i Mazur, Galeria Zamek, Reszel (11.05-11.07.2012) DISCURSIVE GEOMETRY, Galeria XS, Kielce (17.04-10.05.2013) CONCRETE / DISCOURSE, Europejska Galeria Sztuki, Dom Aukcyjny Millenium, Rzeszów (13.09-31.10.2013) RELATIONAL GEOMETRY, Galeria Działań, Warszawa (18.12.2014-30.01.2015) CONCRETE / DISCOURSE / RELATION, BWA Ostrowiec Świętokrzyski (6.03-6.04.2015) DISCURSIVE GEOMETRY (druga edycja), Galeria XS, Kielce (5-19.09.2015)

Od 2012 roku Łuczaj skupił wokół siebie grupę doktorantów Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, m.in. Macieja Zdanowicza, Joannę Zak, Przemysława Suligę, Jakuba Matysa, których włączył do wspólnych projektów. Razem z Maciejem Zdanowiczem zorganizował w 2015 roku pierwszą konferencję „Geometria w dyskursie. Dyskurs w geometrii” poświęconą nowym tendencjom w obszarze sztuki wyrażanej językiem geometrii oraz rozpoznaniu wyzwań, jakie dla tej sztuki niosą aktualne przemiany społeczne, kulturowe, technologiczne i artystyczne. Wspólnie dokonali klasyfikacji obszarów działalności wybranych artystów, zaproszonych do towarzyszących konferencji wystaw. Mieszczą się one w ramach aktualnych dyskursów społecznych, humanistycznych i z obszaru nauk ścisłych:

 

1. Jean-François Dubreuil – massmedia

2. Rita Ernst – architektura

3. Gerhard Hotter – systemy matematyczne

4. Josef Linschinger – tekst

5. Wiesław Łuczaj – rzeczywistość statystyczna, człowiek jako baza danych

6. Jakub Matys – kod komputerowy, algorytm, procedura

7. Boris Müller – teksty kultury, bazy danych

8. Grzegorz Mroczkowski – pejzaż

9. Przemysław Suliga – sztuczne życie

10. Joanna Zak – codzienność

11. Maciej Zdanowicz – muzyka, pejzaż dźwiękowy

 

Międzynarodowa grupa artystów tworzących w obrębie Geometrii Dyskursywnej nie formułuje wspólnego programu. Impulsem do grupowych wystąpień jest zbieżność dotychczasowych doświadczeń twórczych, sytuujących się zarówno na granicach sztuki konkretnej, jak i na styku sztuki z obszarem wizualizacji danych.

WŁ, MZ

Geometria Dyskursywna (ang. Discursive Geometry) jest nurtem we współczesnej sztuce
 
geometrycznej, którego cechą jest umiejętność wchodzenia w inne dyskursy niż tylko własny.
 
Twórcą Geometrii Dyskursywnej jest Wiesław Łuczaj, artysta który w 2011 roku zainicjował
 
nową ścieżkę rozwoju sztuki konkretnej w stronę silnego zaakcentowania warstwy
 
dyskursywnej dzieł, zerwania z postulatem poszukiwania zasad uniwersalnych, i postawienia
 
na sztukę z wyraźnymi referencjami do codziennej rzeczywistości. Genezy nurtu należy
 
upatrywać w twórczości Łuczaja, a zwłaszcza w realizowanej od 1999 roku koncepcji sztuki
 
statystycznej i wprowadzonego przez niego w 2007 r. pojęcia rzeczywistości statystycznej,
 
jak i w twórczości Rity Ernst (Szwajcaria), Josefa Linschingera (Austria), Gerharda Hottera
 
(Niemcy) i Jean-Francois Dubreuila (Francja).